A cinefilia de @roicou

★5/10 - Thriller incómodo que comeza como terror relixioso e deriva nunha crítica política, pero queda a medio camiño.

Fanatismo e violencia

Kevin Smith sorprende con Red State, un filme que se afasta radicalmente do ton habitual da súa filmografía. Aquí achégase ao terror e ao thriller político cunha proposta tan ambiciosa como desigual.

A historia comeza con tres adolescentes que buscan sexo a través de internet e acaban caendo nas mans dunha seita ultraconservadora. Este punto de partida podería parecer un slasher convencional, pero axiña queda claro que o filme pretende ir moito máis alá. A seita liderada polo inquietante Abin Cooper (un magnífico Michael Parks) funciona como espello deformado do fanatismo relixioso e moralista do máis profundo dos Estados Unidos. Os longos monólogos do predicador, cheos de odio, xenreira e retórica incendiaria, son incómodos de ver, e precisamente nese malestar reside parte do interese da película.

Porén, cando parece que o filme seguirá ese camiño, dá un xiro inesperado e convértese nun thriller político, cunha operación do goberno federal para desmantelar esta seita. Aquí entra en escena John Goodman como axente da ATF, un personaxe que representa a cara burocrática e calculadora da represión estatal. A súa figura, aínda que aparentemente razoábel, encarna tamén o cinismo co que o goberno actúa fronte ao extremismo, mostrando que a resposta institucional pode ser igual de inhumana e implacábel que a barbarie que pretende combater. A acción acelérase, os disparos multiplícanse e o ton muda novamente, deixando certa sensación de caos que pode desconcertar.

Smith propón unha crítica dobre: por unha banda, ao fanatismo relixioso que pode rozar ao terrorismo; por outra, á resposta excesiva e deshumanizada dun estado que actúa como máquina represiva. É unha visión moi cínica, onde non hai heroes nin salvadores, só violencia e ignorancia. Un dos momentos máis desconcertantes é o final abrupto, cun ton case humorístico que rompe completamente coa tensión acumulada, e que, aínda que pretende ser satírico, deixa unha sensación estraña.

A nivel técnico, Red State é correcta, sen grandes alardes pero cun bo uso do espazo pechado do templo e un son moi ben deseñado para xerar angustia. A interpretación de Michael Parks destaca moi por enriba do resto do elenco, que ten personaxes que adoitan ser máis planos e funcionais.

En definitiva, Red State é unha obra valente, que intenta romper moldes e sorprender, pero que paga o prezo de querer ser moitas cousas á vez. Ten momentos brillantes e mensaxes potentes, pero non acaba de encaixar todas as súas pezas. Un experimento interesante, incómodo e irregular, que merece ser visto, pero que dificilmente deixará totalmente satisfeito a quen agarde unha historia sólida.