A cinefilia de @roicou

★8/10 - Unha ollada íntima e conmovedora ao regreso de Kevin Smith, onde a súa experiencia persoal se fusiona coa saga de Clerks para crear un filme divertido e profundamente humano.

O regreso máis íntimo de Kevin Smith

Kevin Smith sempre tivo a particularidade de entrelazar a súa vida persoal coas súas obras, e con Clerks III esa fusión alcanza un novo nivel de honestidade e emoción. Para min, este filme non é só unha secuela, senón unha fonda reflexión sobre a vida, a morte e o poder da arte como motor para seguir adiante.

Despois de case trinta anos dende que os dependentes Dante Hicks e Randal Graves nos abriron as portas do Quick Stop e do vídeo club adxacente, volvemos atopar a estes personaxes tan queridos. Porén, o ton non é o mesmo que naquel branco e negro orixinal que revolucionou o cine independente. Kevin Smith, coa madurez que dan os anos e, sobre todo, as experiencias vitais, infunde en Clerks III unha melancolía e unha introspección que conmoven.

O xerme desta película está nun dos momentos máis delicados da vida de Smith: o infarto case fatal que sufriu no 2018. Lonxe de ser un detalle anecdótico, este suceso convértese no catalizador da trama. Randal, o sarcástico e nihilista empregado do vídeo club, sofre un infarto e decide, de xeito inesperado, facer unha película sobre a súa vida no Quick Stop. Esta decisión non só rende homenaxe á propia xénese de Clerks (xa que a primeira película de Smith estaba tamén inspirada na súa vida como dependente), senón que tamén lle permite explorar a súa propia mortalidade e o seu legado artístico.

O que fai que Clerks III resoe tanto é a súa capacidade para ser divertida e profundamente emotiva ao mesmo tempo. As bromas e as referencias meta que tanto caracterizan o View Askewniverse seguen presentes, e os diálogos rápidos e cheos de alusións culturais seguen a ser unha delicia. Pero debaixo de todo iso, hai unha capa de vulnerabilidade que poucas veces vira con tanta claridade nas obras de Smith. Vemos aos personaxes lidando coa idade, cos arrepentimentos e coa busca dun propósito vital. As súas conversas, aínda que cheas de humor, revelan medos e inseguridades moi humanas.

A película é, en moitos sentidos, unha carta de amor aos seus fans, pero tamén unha testemuña da recuperación e da capacidade de superación. Ver a Smith volver rodar, inspirándose nun momento tan traumático, é un recordatorio poderoso de como a creatividade pode ser unha terapia e unha forma de redención. Clerks III é un filme que nos fai rir, pero tamén nos fai reflexionar sobre o que significa estar vivo e o que queremos deixar atrás cando xa non esteamos. É un regreso digno e un peche emotivo para unha saga que marcou a moitas xeracións de cinéfilos coma min.